Suiker, bewegen, afkicken

Het veranderen van gewoontes is makkelijker gezegd dan gedaan. Dat weet ik al lang. Het opnieuw ervaren is een ander verhaal. Shit wat is het lastig om niet te eten waar je zin in hebt.

Toen ik een paar weken gelden het besluit nam om naar de Ronde van Lombardije toe te werken wist ik dat het voelbaar veranderingen zou opleveren. De afgelopen dagen voel ik me anders dan anders. De behoefte aan koek bij de koffie is heel sterk. Het verbaasd bij hoe vaak ik tussen de maaltijden  snoep en hoe gebruikelijk het is.

Op een terras in Breda drinken wij koffie…zonder gebak!  Alcohol vrij bier zonder alcohol. Geen nootjes! Met een lijf dat om eten vraagt kom ik thuis. Dat kan toch niet? We eten groente. Courgette uit de oven met groente, kaas en biologisch gehakt. Ik zat bomvol na het eten. En dan nu alweer trek? Het voornemen om te gaan wielrennen werd dus een retourtje Breda op de stadfiets. Alsof mijn lijf de inspanning niet aan wil gaan. Maar dan klopt niet. Toch?

De derde dag voel ik mij slap en moe. Toch heb ik ook nu goed en voldoende gegeten. In de ochtend en het begin van de middag ben ik wakker en fit maar na een uur of twee begint het. Duf en flauw! Een banaan geeft even verlichting. Mijn suikerpeil zakt en stijgt. Het lijkt wel een çold-turkey’ man! ‘Ik moet hier door heen. Niet toegeven aan de drang om te snoepen.’’ Hoe gaat dit in mijn trainingsschema passen ? Vraag ik mij af. Deze week heb ik mij gegeven om los te komen. Als ik ’s middags een afspraak heb sla ik tot ieder verbazing een zoete traktatie af. ‘Wat is dat nou Cor?” Ik vertel dat ik wat ik ga doen. Dat ik anders ga eten, geen alcohol meer drink, suiker minimaliseer, nog gerichter ga trainen, dat de afstand niet het probleem is, dat ik die wel kan verteren, dat ik niets aan het toeval wil overlaten, ik mezelf niets wil gaan verwijten als ik aan die verschrikkelijke steile klim van 25% en 27% begin, dat ik de hitte aan wil kunnen en alle overbodige kilo’s thuis wil laten, aan kracht niets wil inboeten, dat ik interval trainingen ga combineren met blokjestraining, duurtraining, stress verminderen, uitrusten en dat deze tijd van het jaar daar heel goed voor is. Ik hoor mezelf van alles zeggen over eten en het effect op het fietsen. Ik krijg er energie van en de dip verdampt! Het is zwaar geweest en ik heb één keer de verleiding niet kunnen weerstaan. Ik at  een pak rijstkoekjes met chocolade op te eten bij twee koppen koffie. Ai ai ai ai ai! Slap of nodig?

Vanaf deze week begint het trainingsschema voor Lombardije. Ik voel me sterk en beter dan een week geleden. De reis naar Lombardije gaat samen met mijn oude Volvo en vanaf vrijdag ook met een oude Kip caravan. De ‘teamcaravan’,  ons hotel op wielen. Fiets check, auto check, caravan check.

En dan is er nog de Tour de France. Gisteren was de etappe naar Roubaix. Wielrennen zoals het hoort te zijn. Man tegen man. Stampen en aanklampen, verliezen en verhoord worden! Eén van de vijf monumenten. Inspiratie genoeg om niet afgeleid te worden van het doel. Nummer vijf fietsen voor mijn vijftgste!

Share

De weg naar Lombardije

Over vijf weken wil ik de Giro di Lombardia gaan fietsen. Mijn vijfde monument. De datum ga ik nog niet vastleggen. Wat ik wel zeker weet is dat ik dan 245 kilometers en ruim 4000 hoogtemeters ga fietsen. In Italië, om precies te zijn in Lombardije.

Vanaf vandaag pas ik mijn eet en leefgewoonten aan. Ik drink geen alcohol meer, vet en suiker minimaliseer ik tot het meest noodzakelijke. Maar friet, chips, chocolade, vlaai, bier, wijn en al die lekkere dingen zweer ik nu af. Wat na Il Lombardia komt zie ik dan wel! Eerst dit.

Schrijven helpt mij om de focus op het doel te houden. Bewust te zijn en dat bewustzijn vast te houden. Niet te verslappen en de afspraken die ik met mezelf maak na te komen.

Dus! Ik ga het vastleggen. Vandaag begin ik. Maandag 9 juli 2018. En het voelt vreemd. Onwennig omdat ik het nog nooit zo deed.

Minimaliseren en stoppen! Zondag vrat ik nog vlaai die over was van mijn verjaardag. Vier stukken! Heerlijke rijstevlaai en abrikozen kruimel uit Limburg want die is het lekkerste. Een fles bier en drie glazen wijn. Gezouten pistachenoten uit de zak en ik kijk ondertussen naar televisie, de Avondetappe. Wijn, noten en wielrennen. Het laatste zal door gaan. De rest stopt vanaf vandaag. Mijn verjaardag was het moment dat het nog kon. Dat is mijn ijkpunt. Feest, opmaken wat over is en de maandag er na afkicken

Ik ben benieuwd hoe mijn lichaam zal reageren. Minder suiker. Hoe ga ik dat tijdens het fietsen compenseren met eten en drinken? Wat zijn de gevolgen voor mij gewicht, humeur, slaap en de kracht en het uithoudingsvermogen tijdens het trainen? En wat ga ik nog meer tegenkomen op de weg naar Il Lombardia?

Suiker. Eén van mijn verslavingen. Maandagochtend kwam de zucht al op. Zin in koek bij de koffie. Op de tafel stond een de snoeptrommel en een doos met zeebanket. Klaar om opgeborgen te worden.

Aaaaaahhh! Koffie met chocolade…warme koffie met chocolade die smelt als je ze mengt. Hmmmm. Nee! Weiger, weersta de drang. Wel koffie met een boterham. Dat gaat ook nog veranderen. Koffie is één van de minderingen. De andere verslaving. Ik maal de bonen. De geur van versgemalen koffiebonen zorgt voor water in mijn mond. Aiaiaiaia Cor. Dat worden bijzondere weken jongen J

De dag kom ik goed door. Veel glazen water, Ik eet de verse ananas die in de koelkast klaar staat en rond een uur of vier een appel. De ergste trek misleid ik hierdoor. Het avondeten is verrukkelijk. Hartige taart met ei en groenten en een heerlijke salade. Mijn darmen werken als een tierelier! Voor het uitlaten van de hond nog snel naar het kleine huisje. Als ik in bed lig rammelt het van alle kanten. Het is aan het werken. Er is wat gaande.

Morgen fietsen. Wat neem ik mee? Een banaan of twee! En water. Ik denk dat ik maar eens gauw meer ga lezen over alternatieve voeding tijdens wielrennen.

 

Share