Joekel van een poekel.

Een ‘joekel van een poekel.’ Zo noem ik de I’Iseran. Correctie: Zo noemde ik de Col de I’Iseran tot vandaag. Want ik ben van mening dat wij zo nog niet met elkaar om kunnen gaan. Hij staat daar ergens halverwege tussen Modane en Bourg-Saint-Maurice. Is 2.764 meter hoog en daarmee op papier een ‘joekel van een poekel.’

Ja meneertje I’Iseran. Op papier. Overal staat dat je vandaag open bent. Dus ik denk, dat mag niet te veel maar ik doe het stiekem toch, dan ga ik die als toetje van de vakantie beklimmen. Lekker naar boven. Geleidelijke klim vanaf de zuidkant. Geen gezeik met hoge percentages en nog voor het Pinkster-gepeupel met zijn motoren en sportauto’s de omgeving komt verzieken en fietsers het ravijn in duwelMaar wat doe jij? Jij wil persé dwars liggen. Want waar begin je met je bergvoetjes? Op de 7500 Modane. Ja, leuk maar waar op die postcode? Dat het de D1006 is snap ik en straks moet ik de D902 op. Maar waar heb je je stenen klompvoeten in de grond gestoken en kan ik je gaan beklimmen? Daar begint het al mee. En ik zie je ook nog niet eens staan. Je staat om de hoek. Allez, 52 kilometer klimmen. Daar heb je een punt. Dat is een pokkeneind en dan mag je je verstoppen. Ik neem die laatste opmerking terug. Het begin van jouw uitlopers zijn goed te doen. En de rest ook wel hoor. Lekker relaxed percentage en ik mag je. Je bent uitnodigend en mild voor zo’n zware, lange plattelander uit Nederland. 

Mooie dorpjes onderweg, wel wat gedateerd. Dat is bijna in heel Frankrijk zo. Dus trek je dat niet te persoonlijk aan. Maar dan. Een omleiding? De hele weg lag open in Lanslevillard. Zo’n foeilelijk ski-oord waar er veel te veel aan je voeten liggen. Man man. Dat wil je toch niet? Het is nog erger dan een pretpark! Weg ermee. Dat heb jij toch niet nodig kerel. Dus ik door de greppels klauteren en weer verder fietsen. Het is prachtig. Maar jij bent nergens te bekennen. Waar zit je? In Bessans is het adembenemend mooi. Dat heb je goed voor mekaar. Wel tien watervallen op een rij. Helder water. Muisstil. Groen gras, blauwe luchten en massieve bergketens. Mijn complimenten. Voor het eerst deze reis stond ik met de mond open. En de gast die ik al twee keer eerder passeerde haalt mij nu weer in omdat ik stil sta van verbazing. Zegt geen woord. Ken jij hem? In Bonneval-sur-Arc staat er een bord op de weg. Je bent van 13.00 tot 06.00 uur gesloten! Watte? Gesloten? Het is hier geen kroeg of meubelboulevard. Het is prachtig weer, geen vuiltje aan de lucht, ik rijd samen met mijn lief anderhalf uur met de auto naar jou toe, spring op de fiets en dan ben je dicht? Toen ben ik doorgefietst. Want als ik van zover kom wil ik je ook ontmoeten en de hand schudden. Onderweg kwam ik halverwege de kleine Col de Madeleine nog tegen. Ken je die? Nee? Niets gemist. De praat niet waard. Ze staat hier aan de D902 op 1.746 meter in een bosje wat stilletjes te lonken. Haar grote zus kwam ik van de week tegen. Die is gemener. Ik heb haar in de luren gelegd. Bij jouw doe ik dat niet maat. Maar ik heb nog wel wat op mijn lever. Luister. Je hebt van die mooie bordjes langs de kant van de weg laten zetten met ‘Territoire d’exeption’ en ‘Vous entrez dans le coeur du PARC NATIONAL de la VANOISE’. Top van je. Maar dat wil ik je de hand schudden op de top en niet op 2.148 meter moeten stoppen omdat er lawinegevaar is. Hoe koddig de bergmarmotten ook zijn, hoe liefelijk de schappen op je flanken grazen en de frisse verse bloemen open springen deze lente. Dan moet je ook de ballen hebben en je laten zien kerel! Dan ben je even geen ‘joekel van een poekel’.

Ik spreek het volgende met je af. Op donderdag 25 juli ben ik er weer. Dan fiets ik met een paar andere zotten een rondje door Frankrijk. Dan schud ik je graag de hand. Boven op de top. Ik heb sterk het gevoel dat we het goed met elkaar gaan vinden I’Iseran. Zet het D902 bordje maar alvast klaar want ik kom ‘m ophalen maat. ‘D’accord? Jusque là!’ 

Share

De éénvoud.

Na regen komt zonneschijn. Dat zeggen ze. Of nog meer regen. Of onweer. Of mist. Of toch een keer zonneschijn? Dat schoot vandaag door mijn hoofd toen ik door een suf Frans dorpje fietste. Na een dag misère besloot ik om aan het eind van de middag anderhalf uur te gaan draaien. Dat deed het in mijn hoofd al langer dus waarom de benen niet meenemen in die draaimolen?

Mijmerend staarde ik voor mij uit. De weg sinds kort bekend. De omgeving niet de mijne. Het is hier mooi. En zo mijmerend en fietsend realiseer ik mij dat ik overal te gast ben als ik niet ben waar mijn wortels liggen. Altijd een gast. Dan heb je je te houden aan de regels van de gastheer. ’s Lands regels, wetten, normen en waarden. Want anders ben je geen gast zijn waardig. Of zijn dat de normen en waarden die ik van huis uit mee heb gekregen? Dat je je aanpast aan je omgeving, je dienstbaar opstelt? Het algemeen belang voor je eigen belang stelt? Klaar staat voor een ander als ie hulpbehoevend is, je oog hebt voor de noden van je medemens, een mooiere samenleving nalaat dan je kreeg van je ouders en hun ouders en al mijn voorouders die bij mij zijn? Zo fietsend door Frankrijk denk ik aan de mensen die ik ontmoet en voor wie ik iets beteken. Op welke manier dan ook. En wat voor een effect dat heeft op onze relatie. Hoe die dan ook moge zijn? Ik zweef weg in mijn mijmeringen zonder antwoord op de vragen. Dan is het leven op de fiets simpel. Kinderlijk éénvoudig. Je fietst van het ene naar het andere punt. Met de regel dat het weer bepaald wat voor kleding je aantrekt. En je conditie bepaald hoe ver en op wat voor een manier je fietst. Meer is er niet. De fiets en je eigen bubbel.

Het moderne leven vraagt, verwacht, eist, wenst, verlangd, verleid. Zo veel dat het niet altijd overzichtelijk is. Er is zoveel dat het er niet makkelijker op maakt. De kracht van het leven is dat alles waarnemen en de éénvoud omarmen. Wellicht is dat wat mij zo aan het fietsen trekt. De éénvoud!

Share

Waterval

Etappe, dag, plaats, hoogteprofiel, afstand, indelen, dag, energie verdelen, stemming, materiaalpech, kledingsets, wassen, reserveonderdelen, reservefiets, paklijst, trainingsprogramma, waar, trainen, doen, niksen, rusten, verdeel, belasting, thuis, uit, lol, tijd, vrij, weer, wind, hoeveel tassen, minimaal, voorraad kleren, bloggen, vloggen, niets, moe, schrijven, kaarten, fietsen, niets, ja, nee, dàt, wil,

slapie, bioritme, aanpassen, opstaan, vroeg, wekker, heet, zweet, rillen, klam, stram, vroeg, bed, ervaringen, ophalen, hoogtestage, d1, d2, afvallen, fietshouding, zadelpijn, vallen, benen, scheren, eenzaam, liefste, wat,

ervaringen, delen, workshops, bouwen, reclame, sponsoren, slapen, verslaafd, drie, actief, zwarte gat, fietsvrienden, weken ontdekken, frankrijk, frans, lol, avontuur, heelhuids, terug, spierpijn, mooi, landschappen, stil, muziek, pieken, dalen, hond, autorijden, staan, kijken, vergeten,

maanden, gemiddelde, hartslag, navigatie, routine, bevoorrecht, gezond, carnaval, vakantie, voorbeeld, 7, juli, sentiment, droom, flits,

verkouden, instagram, facebook, fietsmaten, supporters, spandoeken, dorst, honger, warm, kou, boos, vloeken, chagrijnig, pissig, verdrietig, heimwee, verlicht, bevrijdend, sterk, levenslessen, trots, stoer, sterk, fit, gezond, krachtig, inspirerend, authentiek, jezelf, hart, volg, blij, worden, zijn, lucht, liefde, lust, verlangen, fit, moe, vo2max, lactaat, omslagpunt, rustdag,

trainingsgebied, girona, mallorca, vogezen, alpen, pyreneeën, oostkant, routeboek, wegen, verdwalen, flinstering, afgeleid, mist, zon, wolken, afzien, afgunst, eerste, laatste, middenmoot, gemiddelde, snelste, bus, lol, 28, kans, éénmalig, 50, gele trui, merckx, 1969, volvo, brussel, parijs, belgië, frankrijk, nederland, breda,

21, 5, 7, 2019, 50, 100, 2, startnummer, vrijheid, alleen, bidon, stuurlint, draaien, malen, stampen, kraken, wahoo, biefstuk, dumoulin, tour, tv, internet, wifi, opladers, bagage, stekkerdoos, vitaminen, zonnebrand, brullen, waar, nu, dit, ik, euforie.

De Tour zit in mij en ik krijg hem er niet uit. Parijs is nog ver!

Share

Ik ga de Tour de France fietsen!

Toen ik de aankondiging voorbij zag komen stond voor mij de tijd even stil. ‘Hij wordt weer georganiseerd. Het kan. Ik kan mee doen.’

De timing is perfect. Nu kan ik het. De conditie is er en kan ik opbouwen. De ervaring in het midden en hooggebergte heb ik. Ik ken mijn lijf. Heb klassiekers en meerdaagse ritten gereden. De medewerking van mensen die dichtbij mij staan is er. De tijd kan ik vrij maken… De gedachte dat ik als wielertoerist de rit der ritten kan gaan fietsen laat me duizelen. Vanaf de bekendmaking dat ie georganiseerd wordt tot het moment dat de route wordt gepubliceerd duurde het nog een paar weken. Een goede fietsvriendin nodigde mij uit om af te spreken en we bespraken haar ervaringen. Zij en haar man hebben al twee keer eerder de Tour de France gefietst. Fijn om haar ervaringen te plaatsen in mijn perspectief. Ik was er, blijkt achteraf, al uit maar wilde voordat ik een definitief besluit nam antwoorden hebben op de belangrijkste vragen. Ze voorzagen geen problemen voor mij.

Op 25 oktober 2018 werd de route van de Tour de France 2019 onthuld. En de profs zeiden dat het een zware editie wordt. Nou bedankt! Hahaha! En toen kwamen er toch de vragen en twijfels: ‘Hoe zal ie lopen en kan ik het aan? Zwaar is ie sowieso. Wat gaat het met mij doen? Hoe moet ik mij voorbereiden. Kan ik het wel?’ Logisch dat ik ze stel. Ik heb het nooit gedaan…en denk dat ik het wel kan.

Dus ging ik het met mensen bespreken. En één voor één kwamen de bevestigingen weer uit mijn directe omgeving. Het vooronderzoek en de reacties zorgden voor nog meer duidelijkheid. ‘Met jouw doorzettingsvermogen. Dat kun jij. Je hebt het materiaal en de conditie. Man met die benen lukt dat. Zoals jij er nu bijstaat ga jij het halen. Je bent topfit, een jonge god. Waarom niet?  Mentaal ben jij kei-sterk, kom op!

Het besef dat ik op mijn 49e serieus bezig ben met  het fietsen van de Tour is onwerkelijk. Wie verzint zo iets? Waarom ga ik dit doen?

Op 3 november was de informatiebijeenkomst in De Velosoof in Eindhoven. Een hippe fietsplek waar je kunt eten en drinken en naar de tent vol hangt met fietsen, koersshirts. Er is zelfs een museum ter ere van Bert Oosterbosch. Wie kent hem nog? Met een lijst vol vragen reisden we af. En ik heb alle vragen gesteld. De onduidelijkheid nam plaats voor helderheid. Eindelijk.

Eigenlijk is het heel simpel. Het is drie weken fietsen. Je leeft in een kleine wereld. Het afsluiten van de rest van de wereld gaat vanzelf omdat je alleen maar op de fiets zit. Je eet, slaapt, fietst, eet, slaapt, fietst en dat drie weken lang. En tussendoor doe je de was, kijk om je heen en GENIET! Dat was de boodschap van de organisatie. Laat vooral het prachtige landschap en de ervaring binnen komen en geniet van de reis. Met 3460 kilometer en 54.0000 hoogtemeters gaat genieten voor mij vast en zeker een heel andere dimensie krijgen. Ik ga de Tour de France één dag voor de profs fietsen. Over precies hetzelfde parcours. Met alles er op en er aan! Onvoorstelbaar. Ik leef het leven waar ik naar verlang! Op 5 juli 2019. Op mijn verjaardag start ik samen met 25 anderen in Brussel. Vijftig jaar nadat Eddy de Tour won en honderd jaar na de introductie van de gele trui. Wat een iconen van het wielrennen. Ik kan het nog steeds niet geloven dat ik de Tour ga fietsen…

‘Ga je mee?’ vroegen Monique, Pascal, Annemiek, Evert en Mark. Ik schrok wakker uit de dagdroom.  ‘Aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid.’ was mijn antwoord. Nog een paar nachtjes over slapen. We lieten het bezinken en aten en dronken wat maar ik wist het al…ik ga mee doen en ‘m uit fietsen. Parijs bereiken. Wat anderen al wisten kon nu pas bij mij ruimte krijgen. Het is te doen, ik heb de benen, de tijd, de mogelijkheden, de ervaring, mijn gezondheid en thuis kan het…..niets staat mij in de weg.

Door naar de volgende fase. Wat mij nu vooral bezig houd is hoe ik mijn trainingen en voeding het beste kan gaan indelen?  Wat moet ik gaan doen en laten? Want hoe train je voor een monstertocht van drie weken waarbij je je lichaam zwaar op de proef stelt? De professionals hebben persoonlijke trainers, voedingsdeskundigen en teamgenoten met ervaring aan wie ze advies vragen. Daar zal ik ook een manier voor moeten gaan vinden.

Hoe? Dat wordt de volgende stap. Alle hulp is welkom.

 

Share